angst, tunnelvrees, angst voor de snelweg, faalangst

Petra (niet haar echte naam) benaderde mij voor een Ervaar Sessie. Ze kampt met een groot probleem en dat maakt denk ik heel duidelijk wat angst met je kan doen.

Ze vertelde me dat ze al heel lang kampt met allerlei angsten, en dat deze de laatste jaren erger zijn geworden. Net of er een soort opbouw in zit.

Ik vroeg haar wat die angsten zoal waren. Het betrof tunnelvrees, angst voor liften, angst voor hoge verdiepingen, angst om alleen te zijn, angst om te vliegen. Ze vertelde daarbij dat ze zelf tot de conclusie was gekomen dat het allemaal met controle verlies te maken had.

Een traumatische jeugdervaring

Toen ik doorvroeg en de vraag stelde wanneer dit begonnen was kwamen we al snel bij haar jeugd uit. Daar had ze een vervelende ervaring gehad waarbij ze zich in een ver land van hier enorm verlaten en in de steek gelaten heeft gevoeld. Hoe ze het vertelde en de emoties die daarbij zichtbaar naar boven kwamen, maakte duideljk dat dit voor haar een traumatische ervaring is geweest. Het heeft haar diep pijn gedaan.

Toen we op een rij gingen zetten wat daar allemaal voor aspecten aan vast zaten werd al heel snel ook duidelijk dat alles wat ze nu aan angsten ervoer, terug te brengen was tot die ene ervaring. Ze was daar namelijk met het vliegtuig naar toe gebracht en ook later opgehaald. De verbinding in die tijd met Nederland was heel moeizaam geweest, ze was dus echt heel ver weg van huis en helemaal alleen. Ze was alle controle kwijt geweest en volledig afhankelijk geweest van anderen, en dat had haar een wanhopig gevoel gegeven.

Een belangrijk puzzelstukje

Er was een belangrijk stukje informatie dat ons snel bij de bron van alle ellende bracht. Toen ik haar vroeg wat ze voelde, zei ze dat het precies dat gevoel was dat ze als klein meisje had gehad toen ze zich zo alleen en verlaten had gevoeld: intens verdriet en eenzaamheid. Het was dus geen angst gevoel. Het was een onbeschrijfelijk gevoel zoals een klein kind zich voelt op een overvol strand en haar papa en mamma kwijt is. Misschien is dat herkenbaar. Totale wanhoop ook.

Het principe van het onbewuste: weg van de pijn.

Wat mij fascineert is hoe het onbewuste alles in deze stuurt. Het onbewuste heeft één heel grote prioriteit en dat is overleven. De focus is onder alle omstandigheden daarop gericht. Om dat zeker te stellen past het onderbewuste consequent een heel effectieve strategie toe en dat is: weg van de pijn.

Als we een keer een heftige ervaring van pijn hebben gehad slaat het onbewuste alle aspecten die daarmee te maken hadden op met het label – wegblijven daar! En als je dan in omstandigheden komt die ook maar lijken te wijzen in de richting van die pijn, dat weer diezelfde omstandigheden zich zouden kunnen gaan aandienen, gaat het onbewuste over tot het instellen van code rood. Het gaat alles in het werk stellen om je daar weg te houden. Het meest effectieve middel daarbij is je gevoelens van angst te geven, want daar ga je honderd procent zeker naar luisteren.

Dit herkende ik in het verhaal van Petra. De pijn die ze als klein meisje heeft ervaren is traumatisch geweest. Het onbewuste heeft dat als ‘dat nooit meer, koste wat het kost’ opgeslagen. Een omstandigheid die natuurlijk heel erg in de richting van haar ervaring wijst is alleen zijn, ook al is dat thuis. De vliegreis is ook een onderdeel van de ervaring en er zijn linken gelegd tussen haar pijn en het vliegtuig. Dus die is ook logisch. Dat vervolgens haar angsten groeien heeft ermee te maken dat ze op steeds meer plekken de triggering gaat ondervinden en die plekken en omstandigheden worden door het onbewuste steeds toegevoegd aan het label ‘dit nooit meer ‘.

Controle verlies – de ultieme angst.

Een belangrijk aspect van haar ervaring was controle verlies en dat maakt dat er al snel zaken als tunnels en liften en hoge gebouwen met weinig snelle uitgangen aan toe worden gevoegd.  Zo vertakt zich als het ware dat ene probleem en gaat steeds meer invloed krijgen op steeds meer omstandigheden in haar leven.

Van oorzaak naar oplossing – een kleine stap.

Wat Petra heeft maakt haar leven uiterst onaangenaam. Het trekt een zware wissel op haar en haar partner die verre vakanties met haar wel kan vergeten. En hij moet ook altijd zorgen dat hij in haar buurt is, danwel dat er een back up is. Ook Petra’s familie en vrienden helpen mee, maar dat geeft haar weer een schuldgevoel en ze voelt zich als een blok aan hun been. Dat maakt het allemaal alleen nog maar moeilijker.

Als je eenmaal in de gaten hebt wat de echte oorzaak is van een probleem, wordt de oplossing vaak simpel. Dat is nu ook zo. Ze ging met een opgelucht hart de deur uit. We gaan aan de slag om dat jeugdtrauma en alles wat er aan vast zit op te lossen. Dat gaat effectief en snel met de technieken die ik toepas en ik garandeer haar een goede afloop. Waarom durf ik dat? Omdat ik weet dat we het onbewuste de trauma’s kunnen helpen loslaten en daarvoor in de plaats een mooie herinnering kunnen achter laten. Ik kan ook die garantie geven omdat ik in de sessie heb gezien wat een effect de technieken bij haar sorteren. Ik weet dus al dat het werkt en we hebben al een deel van het probleem opgelost.

Mooi om dit te mogen doen, maar vooral ook te zien hoe we in elkaar steken. Als we dat meer door krijgen kunnen en zullen we onszelf bevrijden van deze grote en kleine trauma’s en daardoor gelukkiger en vrijer mensen worden die in hun kracht staan. Dat is mijn droom waar ik voor ga; één voor één. Petra is de volgende!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.